கேது மஹாதஶா: ஆன்மிகக் கரைவுநிலை காலம்

மோட்ச காரகராக கேது: இந்த தஷாவின் நடுத்தரக் குணம்

மகர்சி பராசரர் பிரதஹ் பராசர ஹோர சாஸ்திரத்தில் தொகுக்கப்பட்ட விம்ஶோத்தரி தசா முறையில், ஒன்பது கர்மக்களில் கேது தனிச்சிறப்பான ஓர் இடத்தை வகிக்கிறது: கட்டுவதும், தேர்ந்துகொள்வதும், ஏட்டுவதுமல்ல, மாறாக அழித்துவதே அதன் ஆழமான உள்நோக்கமுடைய மட்டுமான கிரகச் சக்தியாகும். பராசரர் கேதுவை முதன்மையான மொக்ச காரகமாக — விதிவீடனைக் குறிக்கும் காரணியாக — நியமிக்கிறார்; ஏனெனில் தெற்கு இறுவு என்பது முந்தைய பிறவாக்களில் ஆத்மன் ஏற்கெனவே முழுமையாகக் கையளாளாக்கிய அனைத்தையும் குறிக்கிறது. கேதுவின் ஏழாண்டு மகதசா தொடங்கும்போது, பிறந்தவர் 120 ஆண்டுகளிலுள்ள விம்ஶோத்தரி சுழற்சியில் வேறெல்லாத ஒரு காலகட்டத்துக்குள் நுழைகின்றார். சுக்கிரன் தசா கட்டுவதாகவும் குரு தசா விரிவடுத்துவதாகவும் இருக்க, கேது தசா ஆன்மாவுக்கு இன்பும் தேவையில்லை என்ற ஆகிய அனைத்தையும் திட்டுவட்டியாக நிராகரித்துவிடுகிறது. தலையற்ற இக்கர்மன் நிலவாழ்க்கையின் ஆசைக்கு முன்னோக்கிப் பார்க்கக்கூடிய கண்களைக் கொண்டதல்ல; அது உட்புறமாகவே, நிதியத்தை நோக்கி மட்டுமே உணர்விக்கிறது. கேது மகதசாவின் ஆரம்ப ஆண்டுகளைப் பிறந்தவர்கள் என்றும், திசை திருப்பும் ஓர் அடையாளக் குழிவாகவே விவரிக்கின்றனர் — நிலையானதாகத் தென்ற கர்மவாழ்க்கைகள் திடீரெனக் குழிவாக உணரப்படுவதாகவும், ஒருபோது விபரத்தையும் வரையறையையும் தந்த உறவுகள் இப்போது மாற்றுக்குள் இறுகத் திணைப்பதாகவும், வெளிப்புற வாழ்வு தன் காந்தப் பிடிப்பை இழக்கின்றது. இது நோய்ச்சால்பு அல்ல. இது கேது தன் மிகவும் துல்லியமான சமணக் செயலைச் செய்வதே: அது அமர்ந்துள்ள பாவத்தை, அர்த்தமும் காமத்திலிருந்து தர்மத்திற்கும் மொக்சத்திற்கும் நோக்கி ஆழமான மாற்றியமைப்புக்குத் தயார் செய்கிறது. இக்கர்மன் புகை, முகிலை, மாயா ஆகியவற்றிற்கு ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது — அவற்றை அனைத்தையும் அது தெளிவாக்கிவிடுகிறது.